Beðið eftir jólunum…
Öll börn upplifa það að þurfa að bíða eftir jólunum, síðustu dagar fyrir jól eru ótrúlega lengi að líða og í hugum barna er aðfangadagur trúlega lengsti dagur ársins! Í seinni tíð hefur biðin svo sem ekki verið mjög löng, próf langt fram undir jól og þá taka við verk sem tilheyra undirbúningi jólanna – nú í fyrsta skiptið í mörg ár, var ég ekki í prófum en var samt á síðustu stundu með hluti (eins og mér er lagið) og ætlaði mér að fara til Vestmannaeyja í gærkvöldi, en ég bíð! Ég bíð eftir að Herjóflur sigli á milli lands og Eyja – hann fór ekki í gærkvöldi og er ekki enn farinn í dag – ég vona að komi ekki til þess að ég þurfi að verja aðfangadagskvöldi hér í Reykjavík – þá eru aðstæðurnar orðnar eins og í flestum jólasögunum… einhver hýrist einn í brjáluðu veðri í einhverjum sveitakofa (raunar er bryggjuhverfið ekki svo afskekkt – en hverju breytir?), borðar einhvern hversdagslegan mat (ég á troðinn frysti af ýsuflökum) og svo kemur einhver bjargvættur (sem í þessari sögu yrði trúlega einhver móðursystra minna) og býður honum að koma til að verja jólunum hjá sér og sinni fjölskyldu, þar sem er allt til alls.
Nei, nei ég treysti nú á að veðrið fari að lægja svo Herjólfsmenn geti farið að sigla á milli!

Það er heldur róleg tíð þessa dagana, leikjanámskeiðunum í Seljakirkju er lokið og nú vinnum við að undirbúningi fyrir vetrarstarfið sem hefst fyrstu vikuna í september. Sem fyrr er stefnt að metnaðarfullu og vönduðu í Seljasókn sem fyrr!